binpartners

Verslag bezoek Selmer-fabrieken door Marc van der Voort en Emile Roemer - Deel 1

25-02-2015

Kent u die van die mannen die naar Parijs zouden gaan…?  

Ze gingen!

 

Deel 1

 

Hoe het zover kwam….

 

Het eerste weekend van februari is voor mij een wel heel bijzonder weekend geworden. Ten eerste, al was het maar vanwege de chronologie, had ik het genoegen en voorrecht om op de laatste dag van januari mijn 50e verjaardag te kunnen vieren. Hoewel we eigenlijk nooit veel aandacht schenken aan het feit dat de jaren voorbij vliegen was het dit keer anders. Mijn lieve vrouw had een surprise party voor me georganiseerd wat een zeer memorabele avond opgeleverd heeft. Goed en wel weer een beetje bijgekomen van al het feestgedruis ging het de volgende middag richting Parijs voor een bezoek aan de SELMER fabriek.

Als saxofoonspeler staat een dergelijk bezoek bij voorbaat al gelijk aan het  bezoek van een kind aan een snoepfabriek. En zo was het ook!

 

Mijn relatie tot de saxofoon bestaat ondertussen ongeveer 40 jaar. Maar wel met een flinke onderbreking. Begonnen ben ik – als zovelen – als klein schooljongetje met een altsax van het plaatselijke fanfare- of harmonieorkest. Dit duurde tot ik een jaar of 18 was en ik mede als gevolg van de schoolkeuze het saxofoonspelen opgegeven heb. Omdat ik geen eigen instrument had, was ik vanaf dat moment “saxloos”.

Toen ik een jaar of 40 was heb ik de draad weer opgepakt. Ook in dit geval weer bij een fanfare maar nu een paar dorpen verderop en nu op baritonsax. Koud daar de draad weer opgepakt werd ik gevraagd om soulband te komen aanvullen wat ik gelukkig gedaan heb want eenmaal in het band-circuit terecht gekomen rol je van het ene muzikale avontuur in het andere. Heerlijk!

Als behoorlijke muziekgek gaan we (the missus and I) al jaren naar het North Sea Jazz Festival. Wat is het toch altijd weer een genot om je daar onder te dompelen in een prettige sfeer en super muziek. Daarbij is het in de loop der jaren een goede gewoonte geworden om Aad Contze van Blaasinstrumenten Import Nederland, bij mij beter bekend als “BIN / SELMER” even gedag te zeggen op het festival.  Zolang ik me kan herinneren is Aad met z’n mensen, en tegenwoordig natuurlijk met dochter Valerie, een vaste waarde op het festivalterrein. Eerst in Den Haag bij de PWA-zaal en nu in Rotterdam op het Central Square. In het begin ben ik – als zo velen denk ik – enkel stilletjes voorbij geschoven om al het moois te bekijken dat Aad nu weer in zijn stand had. Heel af en toe een onzin vraag poneren om in gesprek te komen. Altijd fijn om over toeters te praten tenslotte….

Naar mate we elkaar vaker gezien hadden werden de gesprekken intenser, kwamen de familie, de zaken en wat er verder al zo over het festival te roddelen valt in de gesprekken voorbij. Kortom, “we kennen elkaar”, al was het maar voor 3 dagen in het jaar.

 

Zover niets bijzonders ware het niet dat tijdens het afgelopen NORTH SEA JAZZ FESTIVAL ik het genoegen had om samen met Emile Roemer de stand van Aad te bezoeken. Emile is als groot muziekliefhebber meestal wel te vinden op het NORTH SEA JAZZ FESTIVAL en zoals u nu weet, zijn wij dat ook. Emile en mijn betere wederhelft kennen elkaar van “het werk”, zal ik maar zeggen. Zo kennen Emile en ik elkaar ook alweer jaren en is het vanzelfsprekend dat als we tegelijk op het NORTH SEA JAZZ FESTIVAL zijn, we samen met onze vrouwen elkaar op het Central Square ontmoeten om even een drupje te gebruiken. Zo ook afgelopen zomer. Al pratend stelde ik Emile voor om even bij Aad op de stand te gaan kijken. Emile speelt – als hij er tijd voor heeft – saxofoon dus leek het me logisch dat hij wel belangstelling zou hebben voor de prachtige saxen die Aad ook dit jaar weer op de stand had.

Zo gezegd, zo gedaan. Aad opgezocht, voorgesteld aan Emile en meteen los over saxen op de stand. Het duurde maar even en toen kwam het, “Wat voor merken wij dan wel speelden” was de vraag van Aad. Tja, als niet SELMER bezitter ben je dan de klos…

Mijn Buescher (pré-Selmer) bariton was het punt niet maar de “Chinese” tenor die ik tot mijn bezit mocht rekenen raakte bij Aad de bekende gevoelige snaar. Het “Daar word ik nou verdrietig van” spreekt boekdelen… “Of we misschien interesse hadden in een bezoek aan de SELMER fabriek” was de vraag, want enig educatie was hier wel op zijn plaats. Volgens Aad zouden “dure instrumenten” niet meer bestaan als je eenmaal had gezien hoe ze gemaakt worden. Tja, dat hoef je maar één keer te vragen. “Natuurlijk willen we dat” was ons volmondig antwoord en afgesproken werd om samen naar SELMER te gaan.

 

Hoe raar kan het lopen…

Na jaren de ene tenor voor de andere verruild te hebben deed zich afgelopen zomer een gelegenheid voor die ik niet voorbij kon laten gaan. Het resultaat is dat er zich in mijn instrumentarium een aanmerkelijke verbetering heeft voorgedaan. De “Chinese” tenor is verruild voor een SELMER REFERENCE 36 tenor.

Een groter verschil met mijn vorige tenor is denk ik niet mogelijk, wat een heerlijke toeter is dit! Het instrument heeft duidelijk meer in zich dan ik eruit kan halen maar wat een rijkdom aan toon en ergonomie. Reden te meer om eens met eigen ogen te gaan bekijken waar mijn “Juliette” is geboren.

 

Volgende keer mijn beschrijving van de fabriek.

Tot gauw!

 

Marc van der Voort, februari 2015